Teorik fizik dünyası, Stephen Hawking’in 1970’lerde kara deliklerin buharlaşarak yok olduğunu ileri sürmesinden bu yana ‘Kara Delik Bilgi Paradoksu’ ile çalkalanıyordu. Kuantum fiziği bilginin asla yok edilemeyeceğini söylerken, kara deliklerin buharlaşması bu temel kuralın ihlali anlamına geliyordu. 2026 yılında yayımlanan devrim niteliğindeki yeni çalışma, uzay-zamanın bükülmesinin ötesine geçerek bu paradoksa son noktayı koydu.
YEDİ BOYUTLU UZAY-ZAMAN VE ‘BURULMA’ KUVVETİ
Araştırmacılar, standart genel göreliliğin eksik kaldığı noktada Einstein-Cartan teorisini yedi boyutlu bir evren kurgusuyla birleştirdi. ‘G2 manifoldu’ adı verilen özel bir matematiksel yapıyla desteklenen bu modelde, uzay-zamanın sadece bükülmediği, aynı zamanda ‘burulma’ (torsion) yaşadığı ortaya kondu.
Kara deliğin içindeki madde Planck ölçeğindeki aşırı yoğunluklara ulaştığında, bu burulma etkisi yerçekimine zıt bir itici güç oluşturuyor. Çalışma yazarlarının ifadesiyle: "Planck yoğunluklarındaki bu itici kuvvet, Hawking buharlaşmasının son aşamasını durdurarak kara deliğin tamamen yok olmasını engelliyor."
1,5 SEPTİLYON KÜBİTLİK KOZMİK DEPOLAMA
Araştırma, kara deliklerin yok olmak yerine yaklaşık 9x10-41 kg kütleli son derece küçük ve kararlı kalıntılar (remnants) bıraktığını gösteriyor. Bu kalıntılar, kara deliğe düşen tüm bilgiyi ‘yarı-normal modlar’ adı verilen doğal titreşim kalıplarıyla saklıyor.
Bilgi Depolama Kapasitesi Analizi:
HİGGS ALANI İLE ŞAŞIRTICI BAĞLANTI
Çalışmanın en dikkat çekici yanlarından biri de bu kozmik modelin parçacık fiziğiyle olan uyumu. Yedi boyutlu model dört boyuta (gözlemlediğimiz evrene) indirgendiğinde, ortaya çıkan enerji ölçeği tam olarak 246 GeV değerini veriyor. Bu rakam, temel parçacıklara kütle kazandıran Higgs alanı ile birebir örtüşüyor. Yani kara deliklerin yok olmasını engelleyen geometrik özellik, aynı zamanda maddedeki kütle oluşumunun da kaynağı olabilir.
GELECEĞİN GÖZLEM TEKNOLOJİLERİNE YENİ ROTA
Bu boyutları incelemek için gereken enerji düzeyleri (8,6 1015 GeV), bugünkü Büyük Hadron Çarpıştırıcısı'nın kapasitesinin milyonlarca kat üzerinde olsa da, teori test edilemez değil. Araştırmacılar, bu minik kara delik kalıntılarının yerçekimsel etkilerinin gelişmiş astrofiziksel gözlemlerle tespit edilebileceğini öngörüyor.
Doğanın en karmaşık depolama cihazları olarak tanımlanan bu kalıntılar, evrenin tarihini gizlice saklayan birer ‘kozmik sabit disk’ görevi görüyor olabilir. Bu keşif, sadece fizik kitaplarını değiştirmekle kalmayacak, aynı zamanda kuantum veri işleme teknolojileri için de yeni bir teorik vizyon sunacak.
